[ وَما سِوى ذلِكَ فَفى أرْبَعَةِ أشْياءَ : صَمْتٌ تَعْرِفُ بِهِ حالَ قَلْبِكَ وَ نَفْسِكَ فيما يَكُونُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ باريكَ . وَخَلْوَةٌ تَنْجُو بِها ( وحِلْمٌ تَنْجُو بِه ) مِنْ آفاتِ الزَّمانِ ظاهِراً وَباطِناً . وَجُوعٌ تُميتُ بِهِ الشَّهَواتِ وَالْوَسْواسَ . وَسَهَرٌ تُنَوِّرُ بِهِ قَلْبَكَ وَتُصَفّى بِهِ طَبْعَكَ وَتُزَكّى بِهِ روُحَكَ ] راحتى مؤمن در دنيا در قسمت اول روايت ، حضرت صادق عليه السلام فرمود : براى مؤمن راحتى وجود ندارد ، در اين قسمت مىفرمايد : راحت مؤمن در اين دنيا در چهار امر معنوى است . 1 - راحتى در خاموشى خاموشى مقارن با فكر ، آن هم فكرى كه برايت معرفت آرد ، معرفت به حال قلب و نفست در آنچه كه بين تو و خداست . در حقيقت ، اين خاموشى براى تو بايد يك سفر معنوى الهى باشد كه در اين سفر براى قلب و نفس ، غنيمت آورى و از دامن هر دو ، آنچه ضرر دارد پاك كنى كه خاموشى مورث فكر عبادتى بس بزرگ است ، در ميدان اين عبادت است كه انسان به وضع قلب و نفس خويش آشنا مىشود ، تا جايى كه نفس را تجلىگاه اسما